Sinds woensdag ben ik een konijn. Officieel. Een konijn. Neen, ik ben niet op mijn hoofd gevallen en blijven botsen. En neen, ik heb geen psychiatrische hulp nodig. Het zit namelijk zo: sinds woensdag hangen er overal affiches op waar mijn hoofd op staat, met twee konijnentanden in mijn mond. En dat allemaal omdat ik meewerk aan de jaarlijkse campagne van de vzw EVA (Ethisch Vegetarisch Alternatief): "V-day, Vreet lekker Veggie". Deze mensen willen op een zachtaardige - of beter gezegd plantaardige - manier anderen ervan overtuigen dat het ook mogelijk is in leven te blijven zonder vlees of vis te eten. Op het eerste zicht lijkt dat wat onnozel: al dat vlees dat in de supermarkt voor het rapen ligt, waarom zouden we dat niet eten? Maar vegetariërs gaan uit van het idee dat veel dierenleed kan vermeden worden als we vlees en vis van onze menu's schrappen. En daar kan ik mij wel in vinden. Vandaar dat ik ook toegestemd heb twee weken het vegetariërschap uit te proberen. Nu lijkt dat erg kort en waarschijnlijk doodsimpel. Gewoon twee weken geen vlees en vis op mijn bord. Maar het begon meteen de eerste dag al. Vleessla op mijn boterham? Mag niet. Lasagna bolognese? Dik probleem. De helft van de inhoud van mijn koelkast ging dus naar mijn ouders. Waar ik mezelf in de zevende hemel waande, want mijn mama haalde net een gebraden kip uit de oven. Halleluja! Watertandend nam ik plaats aan tafel, waarop ik doodleuk een bordje aardappelen met spinazie voor mijn neus gezet kreeg. Helaas, ik had mijn ouders over het EVA-initiatief verteld! Ik voelde me net weer tien jaar. Uren aan tafel zitten omdat ik mijn aardappelen of groenten niet wilde opeten. Waar was ik nu weer aan begonnen?

Maar uiteindelijk kwam ik erachter dat het wel of niet vegetariër zijn vooral tussen je twee oren zit. Denk eens aan die arme varkens die van hot naar her getransporteerd moeten worden om in onze magen te verdwijnen. En de uitgetrokken kikkerbillen, de geforceerde ganzenlevers, de op elkaar gestapelde kippen … Als ik wil dat anderen stoppen met het eten van paard, lam of duif, dan moet ik uiteraard bij mezelf beginnen. En trouwens, als ik het allemaal niet meer zie zitten, dan zijn de mensen van EVA er nog. Ze hebben me beloofd dat ik 7 op 7, 24u op 24u, naar hen mag bellen. Liever 's nachts hen uit bed bellen om een nare droom over tafels vol heerlijk vlees met hen te delen, dan het meteen op te geven. Ik hoop voor hen dat ze van die belofte geen spijt krijgen. Anderzijds denk ik wel dat ze ermee zouden kunnen lachen. 't Zijn toffe peren, die veggies. En lolbroeken! In mijn "veggie survivalkit" zat immers een mysterieus wokingrediënt. Een reusachtige soort wortel, maar dan in het wit dat aan de bovenkant langzaam overgaat in lichtgroen. En hij ruikt naar radijs. Zelfs na lang aandringen wilden ze niet verklappen wat het was. Nieuwsgierig als ik ben, is dat dus om de muren op te lopen! Enfin, ondertussen heeft deze groente ervoor gezorgd dat er heel wat over de V-days gepraat wordt. Is het een rammenas? Een witte radijs? Als iemand het weet: bel me, schrijf me, laat me vlug iets weten!

© Katja Retsin, verschenen in Het Nieuwsblad

Lees volgende column(Leve de V-days!)